Vragen rondom de Bijbel

Zoeken in christelijke sites

transparant.jpg
Open zoekscherm
buildings-at-night-4.jpg

Als er een bewust wezen bestaat dat de oorsprong is van de wereld, dan kan dat met recht ‘God’ genoemd worden. Ook als dit wezen niet algoed, almachtig of alwetend zou zijn. En ook als dit wezen niets te maken heeft met één van de monotheïstische tradities op aarde, zoals het christendom of het brahmanisme. Nu is een atheïst ervan overtuigd dat er geen God is. Hij (het is meestal een ‘hij’) meent dus eveneens dat er geen bewust wezen bestaat dat de oorsprong is van de wereld.

 

In een gesprek met een atheïst is daarom het eerste wat ik meestal vraag of hij mij een klein plezier wil doen en mij één argument wil geven voor zijn overtuiging dat er geen bewust wezen bestaat dat de oorsprong is van de wereld. Door slechts één argument te vragen leg ik de lat bewust laag. Ook merk ik meteen op dat je prima atheïst kunt zijn zonder er ook maar één argument voor te hebben: “Sla mijn verzoek dus gerust af als je geen enkel argument voor je atheïsme hebt. Géén probleem!”

 

Vervolgens valt het meestal stil. Het komt blijkbaar niet vaak voor dat een atheïst nadrukkelijk wordt gevraagd om zijn (het is zoals gezegd meestal ‘zijn’) opvatting dat er geen bewust wezen bestaat dat de oorsprong is van de wereld te beargumenteren. Soms probeert men de bewijslast bij de theïst te leggen: “Laat de theïst maar beargumenteren dat een dergelijk wezen wel bestaat!” Maar nadat ik heb toegelicht dat we ook van een atheïst een argument mogen vragen voor zijn atheïsme (en dat ik straks ook voor theïsme wil argumenteren), zijn de meeste atheïsten wel bereid de handschoen op te pakken en een argument te geven voor hun claim dat een dergelijk wezen niet bestaat.

 

Lees meer: Redelijke argumenten voor atheïsme?

 

Door: Jay Smith, Alex Chowdhry, Toby Jepson, James Schaeffer

 

"In het rechtsgeding heeft de eerste spreker gelijk, maar dan komt de ander en rekent hem na." (Spreuken 18:17)

 

De tegenstrijdigheden-beschuldiging

Moslims, en ook anderen, spreken vaak over de vele tegenstrijdigheden in de bijbel. Het aantal tegenstrijdigheden varieert afhankelijk van met wie je aan het spreken bent. Kairanvi's Ishar-ul-Haq presenteert 119 getelde tegenstrijdigheden, terwijl anderen zoals Shabbir Ally 101 tegenstrijdigheden schijnen te hebben gevonden. Het probleem zoals zij het zien betreft een hypothese dat ieder religieus boek dat beweert absolute goddelijke autoriteit te hebben, niet enige tegenstrijdigheden mag bevatten, omdat een boodschap die afkomt van een Alwetend wezen intern consistent moet zijn.

De moslims citeren uit de koran (4:82) die zegt: "Denken zij dan niet na over de Koran? Was deze van iemand anders dan van Allah dan hadden zij zeker menige tegenstrijdigheid daarin ontdekt."

 

Een definitie van openbaring:

 

Om antwoord te geven op deze uitdaging, is het belangrijk dat we beginnen met het duidelijk herkennen en te begrijpen van de vooronderstelling en gedachten die aan een dergelijke uitdaging vooraf gaan. Het principe van niet-tegenstrijdigheden is verheven tot de status van een absoluut criterium, dat mensen in staat stelt om Gods woord te beoordelen. Dit is geen stelling waarmee christenen kunnen of moeten instemmen. De christen zal blij toegeven dat de Schrift zichzelf ten slotte niet tegenspreekt. Echter, christenen kunnen niet onderschrijven dat het principe van geen-tegenstrijdigheden aan de mensen gegeven is als een criterium waarmee zij Gods woord moeten beoordelen. Het is dit criterium dat moslims de discussie over openbaring hebben opgelegd.

Dit is een fout waar velen van ons in vallen; het meten van datgene dat onbekend voor ons is met een standaard die bekender is; in dit geval het meten van de bijbel met de standaard die zij van de koran hebben geleend. Hun boek, de koran, wordt geloofd 'naar beneden gezonden' te zijn (Nazil of Tanzil), uit de hemel onaangeraakt door handen van mensen. Het is dit geloof in de neerdaling van de Schrift, dat zij vervolgens ook de bijbel opleggen. Echter, het is niet juist van moslims om aan te nemen dat de bijbel met dezelfde criteria die voor de koran gebruikt worden, gemeten kan worden.

De bijbel is niet slechts uit één boek samengesteld door één man, zoals de moslims over hun koran beweren, maar een verzameling van 66 boeken, geschreven door meer dan 40 auteurs, over een periode van 1500 jaar! Vanwege die reden hebben christenen altijd vastgehouden dat de gehele bijbel de stempel van mensenhanden laat zien. Bewijs hiervan kan worden gevonden in de variëteit aan gebruikte talen en schrijfstijlen. De verschillen in intellect en temperament van de auteurs. Als ook de beschrijvingen van wetenschappelijke concepten door de auteurs zonder welke de Schrift niet door mensen van die tijd begrepen zou worden. Dat betekent echter niet dat de bijbel niet gezaghebbend is, want elk van de schrijvers ontving door inspiratie zijn openbaring.