Dat de zwangerschap bij vrouwen voor grote hormonale en andere lichamelijke veranderingen zorgt, is bekend. Maar zij is niet de enige op wie de zwangerschap effect heeft. Ook pappa doet voor honderd procent mee. Uit onderzoek blijkt namelijk dat er tijdens de zwangerschap ook grote hormonale veranderingen optreden in zijn lichaam, en daardoor verandert ook zijn gedrag. Pappa wordt een stuk vrouwelijker.
In het oktobernummer van het populair-wetenschappelijke tijdschrift Weet Magazine wordt onder meer geciteerd uit Amerikaans onderzoek. Daaruit blijkt wat de oorzaak is van zwangerschapskwaaltjes bij mannen. Het gedrag dat ze bij deze kwaaltjes vertonen, wordt gestimuleerd door de gedragingen en de geurhormonen (feromonen) van hun vrouw. De mannen reageren op die natuurlijke, door de lucht verspreide chemicaliën, die de zwangere moeder door haar huid en zweetklieren uitscheidt. Deze feromonen bereiden de mannen voor op vaderlijk, verzorgend gedrag.
Hormonencocktail
Volgens dr. Arthur Brennan, onderzoeker aan het Londense Kingston University, is ontdekt dat elke man tijdens de zwangerschap een cocktail van hormonen aanmaakt die ontworpen is om het vaderschap een handje te helpen. Brennan zegt dat die cocktail een fysieke verandering in het mannenlichaam teweegbrengt, zoals dat ook gebeurt in het lichaam van een zwangere vrouw.
Tijdens de zwangerschap maken mannen meer prolactine aan. Dat gebeurt al tijdens de zwangerschap van hun vrouw, maar ook kort na de bevalling. In de drie weken voor de geboorte stijgt de prolactinespiegel met meer dan 20 procent. Dit zou de man voorbereiden op het vaderschap. Prolactine staat bekend als 'het moederhormoon' en heeft bij vrouwen een belangrijk doel: het helpt de melkproductie op gang te brengen.
Minder testosteron: betere papa!
Ook toont onderzoek aan dat mannen ander gedrag gaan vertonen in de zwangerschap omdat hun testosteronniveau erg sterk daalt. De drie weken voorafgaand aan de bevalling daalt de testosteronspiegel met maar liefst 33 procent! Hierdoor gaat vader, tegen de tijd dat de baby wordt geboren, beter luisteren en reageert hij ook nog eens beter op huilende baby's dan niet-vaders. De onderzoekers geven bovendien aan dat het lage testosterongehalte van de nieuwe vader zijn geduld en kalmte vergroot.
Ook direct na de bevalling zorgen neurochemische stoffen als dopamine en oxytocine voor veranderingen in het gedrag van mannen. Net als bij romantische liefde worden hierdoor de verbindingen tussen de hersencircuits (in dit geval tussen de baby en zijn ouders) verstevigd. De binding tussen vader en kind versterkt en het verzorgingsinstinct wordt getriggerd. Het 'knuffelhormoon' oxytocine doet met name zijn werk zodra vader zijn baby in handen krijgt.
Meer over de veranderingen in lichaam en gedrag bij aanstaande vaders is te lezen in het oktobernummer van Weet Magazine.
www.weet-magazine.nl
De geschiedenis die wereldwijd in allerlei culturen bewaard bleef.
De geschiedenis van de torenbouw van Babel wordt door velen afgedaan als een mythe. Toch is er alle reden om aan te nemen dat het werkelijk isgebeurd. De Bijbel is zeker niet de enige bron die over deze gebeurtenis vertelt.
Een korte reis over de wereld, langs verschillende authentieke beschrijvingen van de taalverwarring.
Toren van Babel: hoe zat het ook alweer?
Volgens de Bijbel vond de torenbouw van Babel kort na de zondvloed plaats. Op de vlakte van Sinear bouwde de mensheid, waarschijnlijk onder leiding van Nimrod, een toren als bekroning van de menselijke macht.
Een god hadden ze niet meer nodig, ze zouden zelf de hemel wel bereiken. Maar plotseling gebeurde er iets bovennatuurlijks: ze konden elkaar niet meer verstaan, waardoor ze de bouw moesten staken. Ze lieten het bouwwerk onafgemaakt achter en trokken verschillende kanten op. De stad droeg vanaf dat moment de naam Babel, een naam die zou verwijzen naar de taalverwarring.
Baby bepaalt wat er moet gebeuren tijdens zwangerschap
In een zwangerschap is niet de moeder maar de baby 'de ster van de show'. Ooit werd een ontwikkelende baby gezien als een vrij passief object, dat door het lichaam van de moeder werd gebouwd. Nu is duidelijk dat dit beeld faliekant onjuist was. Het is juist de eenheid van baby en placenta die de drijvende kracht is bij het bepalen van wat nodig is; vanaf de innesteling tot en met het op gang brengen van de melkproductie.
Een baby is een compleet nieuw individu. Elk kindje heeft uniek genetisch materiaal dat normaal gesproken door het moederlichaam als lichaamsvreemd wordt herkend. In het babylichaam worden namelijk individu-eigen herkenningsmoleculen (markers) aangemaakt op de cellen. Nu is het wonderlijke dat het moederlichaam het kindje desondanks niet afstoot. Normaal gesproken had het immuunsysteem van de moeder de allereerste cellen van de nieuwe baby vernietigd. Om dit tegen te gaan geven de placenta en de baby stoffen af die op complexe wijze het ouderlijk immuunsysteem onderdrukken. Dat gebeurt precies op de plaats van de innesteling in de baarmoeder.
De laatste jaren zijn steeds meer sterrenkundigen ernstig gaan twijfelen aan de Oerknal, waaruit het heelal zou zijn ontstaan. Er klopt iets niet. Er klopt heel veel niet.
De enorme opwinding, anderhalve maand geleden, over neutrino’s die sneller zouden vliegen dan het licht, gaf aan dat er iets broeit in de wereld van de natuurkunde. Niks is meer zeker. Steeds meer natuur- en sterrenkundigen spreken openlijk hun twijfels uit over ooit onwankelbaar geachte theorieën. Niet alleen die over elementaire deeltjes, ook het theoretisch fundament van de sterrenkunde, de theorie van de Big Bang, staat de laatste jaren ernstig ter discussie. En wel hierom:
Bij International Business Machines (de werkelijke betekenis van de afkorting IBM) wil men een machine maken die het menselijk brein imiteert (zie het onderzoeksrapport van IBM en dit artikel waar het in het kort wordt uitgelegd).
Ze zijn er tot nu toe in geslaagd om 4,5% van het menselijk brein te benaderen in het aantal kunstmatige neuronen en synapsen. Hiermee hebben ze naar eigen zeggen het brein van de huiskat overtroffen. Dit simuleren van het aantal bewerkingen en verbindingen betekent natuurlijk niet dat ze ook maar in de buurt zijn gekomen van de efficiëntie en flexibiliteit van onze hersenen. In onze hersenen zijn 20 miljard neuronen verbonden in een extreem complex netwerk van 200 biljoen synapsen. De computer van IBM heeft nu een fractie van die complexiteit gesimuleerd met 147.456 parallelle processoren, met elk 1GB werkgeheugen. Ze hopen nog eens 732,544 processoren toe te voegen en in 2019 het hele menselijke brein te evenaren.
De onderzoekers van IBM hebben hun computer de science-fictionachtige naam "C2" gegeven (ik vraag me af: zal één van de volgende versies "C3-PO" genoemd worden?...) C2 heeft geen ogen, maar wel een soort 'hersencamera', waarvan de gegevens kunnen worden geconverteerd naar een MPEG filmpje, dat kan worden afgespeeld. De makers claimen dat ze de hersenen van een muis, een rat en een kat hebben kunnen simuleren.
Dit is natuurlijk fantastisch als je kijkt naar de specificaties van de computer, maar vergeleken bij de hersenen van levende wezens is het nog maar het begin van een gigantisch complex geheel. Te beweren dat de hersenen het resultaat zijn van miljoenen jaren aanpassingen en natuurlijke selectie, en dat 'het werkt' omdat de vorige generatie die niet goed functioneerde is uitgestorven, lijkt volkomen onhoudbaar. Men is er heel trots op dat de rekenkracht van een kattenbrein is geëvenaard, maar de computer is nog niet in staat om een muis in het gras te bespringen, waarbij de precieze afstand moet worden berekend en de signalen in een fractie van een seconde naar een systeem van spieren moet worden gestuurd, dat daar zeer nauwkeurig op reageert. De computer kan nog niet de gigantische hoeveelheid data verwerken die een kat in één beweging van zijn kop door ogen, oren en snorharen in zich opneemt, om daar vervolgens zonder erbij na te denken op te reageren. Laat staan dat hij er bij zou kunnen overwegen waarom en hoe hij iets gaat doen, zoals wij mensen dat doen. De computer heeft er geen belang bij, noch vindt hij enige vreugde of voldoening in het verorberen van een stukje vlees. Hij kent geen emotie, maakt zich geen zorgen, hij kan daarvoor ook geen extra neuronen toevoegen als hij die daarvoor nodig zou hebben. Het is maar de vraag of de mensen bij IBM er überhaupt ooit in zullen slagen ook maar enigszins in de buurt te komen van een computer die zich ergens druk over maakt, of dit op z'n minst kunnen simuleren. Evengoed hebben deze briljante mensen ondertussen al een lange tijd heel intensief gewerkt en nagedacht om 4,5% van de structuur en een fractie van de vermogens van onze hersenen te simuleren. En ze hebben zichzelf nog acht jaar gegeven om de rekenkracht van een compleet menselijk brein te evenaren. Toch zal hun computer zelfs dan nog niet in de buurt komen van de efficiëntie van de biologische realiteit.
Het is makkelijk om te zeggen dat de hersenen van 'hogere' organismen gedurende miljoenen jaren zijn geëvolueerd, maar het blijkt heel moeilijk om met bewijzen te onderbouwen of dit eigenlijk wel mogelijk is. Neurologen weten nog niet eens precies hoe het brein werkt, laat staan dat er een model ontwikkeld kan worden met betrekking tot het ontstaan ervan. Gevoelloze en niet zelfstandig denkende computers kunnen wellicht sneller dan wij uiterst complexe wiskundige problemen oplossen en grote hoeveelheden informatie uit hun geheugen naar voren halen; ze hebben daarvoor wel vele malen meer energie nodig dan onze hersenen vragen. Maar belangrijker nog: ze nemen veel meer ruimte in, moeten volledig door hun intelligente ontwerpers verzorgd en ingesteld worden en kunnen zichzelf niet reproduceren met de nagenoeg foutloze nauwkeurigheid waarmee onze hersenen dat doen. Daarbij wordt ons volledige lichaam, met alle machinerie, inclusief de hersenen, gevormd vanuit één cel met een hoeveelheid informatie die in computertermen vergeleken zou kunnen worden met 6 Gigabit (minder dan het meest gangbare besturingssysteem voor computers). De informatie wordt wel anders verwerkt dan in computers; vooreerst veel efficiënter en helaas veel ingewikkelder dan ik hier in een paar zinnen kan omschrijven. Daarbij is ook nog eens de hele cel betrokken. Maar juist die delicate samenhang van informatie en biologische machinerie maakt het zo bijzonder. Vooral het vermogen om fouten te herstellen en miljarden goed werkende en ieder voor zich vrijwel unieke varianten te produceren. Ere Wie ere toekomt, zeg ik dan altijd maar.
www.schepperenzoon.nl
National Geographic News noemde het bos Miljoenen jaren oud... en toch is het niet versteend? Vreemd. Er zijn dus gemummificeerde bomen gevonden in de poolstreek. Bevroren bomen, bladeren en zaden in Noord Canada. En niet een paar bomen, maar een heel bos, dat zelfs erg veel lijkt op bossen honderden kilometers naar het zuiden. Dit duidt erop dat er in die streek een warm klimaat heeft geheerst. Volgens de onderzoekers moet het bos snel begraven zijn, zodat er geen water en lucht meer bij kon, anders konden ze nooit zo goed bewaard zijn gebleven. Ze vroegen zich ook heel verbaasd af hoe het plantaardige materiaal evenwel miljoenen jaren goed kon blijven, zonder te verstenen.
Misschien is het bos dan ook wel enkele duizenden geleden, tijdens de zondvloed begraven. Dit is Bijbels gezien de meest logische verklaring. Ze moeten echter het miljoenen jaren verhaal in stand houden, dat is hun realiteit. Daar mogen ze niet van afwijken. Miljoenen jaren zijn nodig voor evolutie, dus... geen keus.
Astronomen hebben een ster gedetecteerd die niet zou mogen bestaan. De huidige theorie kan de samenstelling van de ster, die zich bevindt in het sterrenbeeld Leeuw, niet verklaren. Onderzoekers vermoeden dat dit niet de enige ster is die zo 'vreemd' in elkaar zit. Waarom kan de gangbare stervormingstheorie dit eigenlijk niet verklaren? Ligt het aan de ster of aan de theorie? Science Daily bracht het nieuws van een ster, SDSS J102915+172927 genaamd, die 'primitief' zou moeten zijn, omdat hij een heel laag gehalte aan metalen bevat. Voor astronomen gaat het daarbij om elementen die zwaarder zijn dan waterstof, helium en lithium, de elementen die net na de Big Bang gevormd zouden zijn. Er is wel calcium gedetecteerd, maar het was moeilijk om ook nog andere elementen te vinden. Space.com plaatste een video met 'enge muziek', om het vreemde verhaal kracht bij te zetten. New Scientist deed ook nog een duit in het zakje. Hier werd het vinden van de ster vergeleken met het vinden van een fossiel van een 'vroege mensachtige' die een mobieltje in zijn hand blijkt te hebben. Het probleem is dat de ster met een dergelijke samenstelling nooit had kunnen condenseren uit zijn 'oerwolk'. Hij had ook vijftig keer meer lithium moeten bevatten dan hij nu heeft. Nu moet men gaan verklaren waar dat spul gebleven is of waarom het nooit ontstaan is.
Deze dingen gaan uiteraard alleen maar op als je er vanuit gaat dat het Big Bang model juist is. Volgens de theorie had deze ster in ieder geval niet eens gevormd kunnen worden. Desondanks nemen astronomen toch aan dat het gebeurd is, zonder het model als geheel in twijfel te trekken. Men is nu aan het uitzoeken of deze ster een uitzondering is, of dat dit fenomeen vaker voorkomt. De onderzoekers vermoeden echter wel dat er meer van deze vreemde sterren te vinden zullen zijn. Een verklaring kan in ieder geval niet gegeven worden, maar de theorie wordt ook niet aangepast... Tja, wat het zwaarst is, moet het zwaarst wegen natuurlijk. Dit soort vreemde gevallen blijven zich opstapelen in de astronomie. Wordt het niet eens tijd voor een afschaffing van de Big Bang theorie? Als we meer sterren en -stelsels vinden die 'niet mogen bestaan', volgens de theorie, is het dan niet logischer om de theorie af te schaffen?
Bron: www.schepperenzoon.nl
Op het ogenblik dat een zaadcel van een man samensmelt met een eicel van een vrouw, ontstaat er nieuw menselijk leven, een nieuw persoon. Dat klinkt allemaal heel vanzelfsprekend en eenvoudig, maar of dat echt zo simpel is, moet je maar uitmaken als je aan het eind van de volgende ontdekkingsreis bent gekomen.
Spermacel bij eicel
De geboorte van een spermacel begint in een groep snel delende cellen in de zaadballen (testikels) van de man, die spermatogonia worden genoemd. Hier wordt het aantal chromosomen teruggebracht van 46 naar 23. Dat is de helft van het normale aantal dat we in alle weefselcellen
van de mens aantreffen. In de eierstok (ovarium) van de vrouw vindt bij de vorming van eicellen eenzelfde halvering van het aantal chromosomen plaats. Zodra een zaadcel samensmelt met een eicel, zijn de 46 chromosomen weer compleet. Tijdens de reductie-delingen in de spermatogonia wordt er genetische informatie tussen gelijkwaardige chromosomen uitgewisseld, waardoor er nieuwe combinaties van genen ontstaan. Hierdoor draagt elke zaad- en eicel wél de juiste informatie om een normaal mens te doen ontstaan als ze ‘samensmelten’, maar is elke individuele cel toch net even anders. Door dit recombinatie-mechanisme is de samenstelling van de genen in elke bevruchte eicel ook anders en dat resulteert in een uniek individu. Elk mens dat ooit werd geboren, is een absoluut unieke schepping!
Slanke ‘zwemmachine’
De zaadcel begint als een ronde, onbeweeglijke cel. Hij bevindt zich dan tussen groepjes heel speciale cellen, sertolicellen genaamd, die de spermacel veranderen in een slanke en enorm krachtige ‘zwemmachine’. Om een eicel te bevruchten moet een spermacel namelijk een afstand afeggen van tienduizend maal zijn eigen lengte!
Sertoli-cellen brengen voedingsstoffen vanuit de bloedbaan naar de zich ontwikkelende zaadcel. Grote hoeveelheden vloeistoffen in de zaadcel worden door de sertoli-cellen uit het cytoplasma verwijderd. Onderdelen in de cel worden zo verdeeld dat de spermacel de lange en slanke vorm met een zweepvormige staart krijgt. Eveneens maken de sertoli-cellen een belangrijke structuur aan op de kop van de spermacel, het acrosoom, dat uiteindelijk de enzymen zal gaan aanmaken die het celmembraan van de eicel penetreren. Daarna wordt het acrosoom afgedekt met een beschermende laag.
Lees meer: De eerste cel van een nieuw mens komt er niet zomaar