Opvoeding

Zoeken naar onderwerpen in meer dan 100 christelijke websites

transparant.jpg
Open zoekscherm

Moe van het nachtelijk leven.Als het misgaat met je kinderen en ze zich niet ontwikkelen zoals jij het graag zou wensen, doet dat enorm veel pijn. Hoewel kinderen bij problemen het eerst bij hun ouders aankloppen hebben dezelfde ouders weinig invloed om daadwerkelijk hulp te bieden. Meestal is het omdat ouders zich erg close met hun kinderen verbonden voelen en om te kunnen helpen is toch wel enige afstand vereist.

 

Je kinderen zijn je kostbaarste bezit op deze wereld. Je bent blij met hun groei, vorderingen en successen. Je verheugt je als ze het goed doen in hun relaties. Maar omgekeerd ben je ook erg bezorgd als het niet zo goed met ze gaat en kun je wakker liggen van hun problemen.

 

Marie lijkt een aantrekkingskracht te hebben voor verkeerde relaties. Ofwel ontmoet ze mannen die haar misbruiken voor hun eigen behoeften en haar na korte tijd weer dumpen of mannen die in de afhankelijkheid gaan en een appèl doen op haar zorg, zonder terug te kunnen geven wat Marie zelf nodig heeft. Hoewel haar ouders haar daar regelmatig op wijzen, slaagt ze er niet in om uit deze vicieuze cirkel te komen.

 

Jan is verslaafd. In de tienerjaren bleef dat nog beperkt tot joints en wat experimenten. In de latere jaren is de verslaving steeds meer zijn gedrag gaan bepalen. Door de ernst hiervan kan hij moeilijk zijn werk houden en lopen zijn schulden op. In het begin hebben zijn ouders hem hierin wat geholpen maar op de duur bleek het een vat zonder bodem. Hoewel hij zich af en toe herpakt, hervalt hij vroeg of laat weer in zijn oude patroon.

 

Nel heeft ernstige psychische problemen. Al vanaf haar puberteit worstelt ze met depressies, minderwaardigheidsgevoelens en ontwikkelde ze een eetproblematiek. Hoewel ze haar middelbare school heeft kunnen afmaken lukte het daarna niet meer om een opleiding te voltooien. Faalangst en kleine tegenslagen brengen haar telkens weer uit haar lood en zorgen ervoor dat ze stopt met een cursus of stage. Diverse begeleidingen brachten wel korte tijd verbetering maar telkens weer opnieuw herviel ze in het negatief denken over zichzelf en haar toekomst en laat ze het traject waar ze mee bezig is weer los.

 


Verdriet, schuldgevoelens, boosheid en onmacht

Ineke van Dongen

De gevolgen van kerkverlating

 

De belangstelling voor de landelijke bijeenkomst over kerkverlating (november 2010) was zo groot dat De Driehoek inmiddels in Assen en Capelle a/d IJssel ook een themadag over dit onderwerp heeft georganiseerd. Om een beeld te kunnen vormen van de gevolgen van kerkverlating voor ouders, familie en vrienden hebben we reacties gevraagd van deelnemers aan de themadag. Spreken over kerkverlating en je ervaringen en gevoelens op papier zetten, blijkt heel wat los te maken: verdriet, schuldgevoelens, boosheid en onmacht, maar ook opluchting omdat er eindelijk aandacht en ruimte voor erkenning is. Zoals Joke het verwoordt: “Wat is het heilzaam om de afgelopen jaren eens op een rijtje te zetten en te merken hoe God zijn weg met ons gaat”.

Ouderliefde

De onverbrekelijke band tussen ouders en kinderen

Door Corrie Blijdorp
 
 
Een mens is geen op zichzelf staand individu, maar is, of je dat nu wilt of niet, altijd verbonden met anderen. In de eerste plaats ben je, als kind van de Vader, verbonden met God en als kind van je ouders ben je verbonden met je vader en moeder.
 
De band die God met ons heeft, is blijvend en onverbrekelijk, evenals de band tussen ouders en kinderen. De band tussen ouders en kinderen is niet zelf gekozen. Ouders krijgen kinderen. Aan kinderen wordt niet gevraagd of ze dat willen, nee kinderen worden geboren uit de liefdesrelatie van hun ouders. Deze twee onverbrekelijke banden, die met God en met onze ouders, zijn twee belangrijke, misschien wel de belangrijkste basis-fundamenten in ons leven. Ze zijn te vergelijken met de twee stijlen van een ladder. Als een stijl van een ladder kapot is dan is de ladder niet meer te gebruiken. De horizontale verbindingen, de sporten van een ladder die de zelf gekozen relaties verbeelden, zijn wel te verbreken. Helaas zien we dat ook vaak genoeg in het leven. Denk aan man/vrouw relaties of vriendschappelijke relaties, die gemakkelijker te verbreken zijn dan bloedbanden.
De loyaliteit in de familierelatie is groot en het is belangrijk genoeg om die band in stand te houden.
In de band tussen ouders en kinderen, verbeeld door één van de stijlen van de ladder, zit een aantal belangrijke aspecten die we aan de orde willen stellen.  

 Door Arie de Rover

 Navelverstrengeling

 Waarom raakt het ons zo diep?
 Emoties bij kerkverlating
 
 
Kerkverlating is een zeer emotioneel onderwerp. Het is een teer thema omdat het raakt aan de meest wezenlijke relaties die een mens in het leven kan opbouwen.
Kerkverlating raakt (bijna altijd) de ouder-kind relatie, vanzelfsprekend de relatie met de kerk en vaak ook de relatie met God. Het roept om die reden bij ouders en andere achterblijvers in de kerk wisselende gevoelens op van pijn, verdriet, schuld en schaamte maar regelmatig ook boosheid of frustratie. Vragen als “hoe heeft het zover kunnen komen, wat hebben wij fout gedaan, waarom doet God niet wat Hij beloofd heeft”, kunnen je machteloos maken.
 
In mijn persoonlijke bijdrage probeer ik helderheid te geven over de plek waar deze vragen en gevoelens vandaan komen. Waarom raakt het ons, als ouders of kerkleden, zo diep? Daarnaast voel ik mij ook geroepen tot de zware verantwoordelijkheid om duidelijk te maken dat deze emotionele betrokkenheid bij onze kinderen of kerk veel zegt over de aard van onze eigen relatie met God zelf of juist het ontbreken daarvan. Een zware verantwoordelijkheid omdat je emotioneel kwetsbare medemensen moet confronteren met een bijzonder ongemakkelijke waarheid. Mijn eigen ervaringsdeskundigheid, als vader van kerkverlatende kinderen, helpt mij om te beseffen hoe pijnlijk deze waarheid aanvoelt.
 

 

God zal zijn waarheid nimmer krenken

Door Theo Basoski

Het zijn vaak mooie diensten, waarin kinderen gedoopt worden. Zeker als er in een gemeente maar weinig jonge gezinnen zijn, dan is het extra speciaal. En ook diensten waarin jongeren belijdenis doen. Het zijn hoogtepunten in het jaar. Het zijn tegelijk momenten die veel verdriet kunnen oproepen. “Mijn vrouw heeft ook belijdenis gedaan, maar nu heeft zij haar geloof verloren.” “Onze zoon heeft nooit belijdenis gedaan, hij had het op zijn zestiende al gezien.”

Psalm 105

In Psalm 105 wordt uitbundig gezongen over God die royaal is: “Zijn besluiten gelden over de hele aarde. Tot in eeuwigheid zal Hij gedenken zijn belofte aan duizend geslachten, het verbond dat Hij sloot met Abraham en voor Isaak bevestigde met een eed”, Psalm105:7-9. Duizend generaties, dat is twintigduizend jaar; bestaat de aarde al wel zo lang? Gods verbond wordt hier de hemel in geprezen. Dat is wel heel mooi om daar zo over te zingen, maar altijd komt weer die vraag boven: hoe zit het dan met onze dochter. Hoezo duizend generaties?


Meezingen?

In elk gezin komt het voor, zeggen we dan, in elke familie zijn er wel die niet (meer) geloven. Wij kunnen vaak als ervaringsdeskundigen meepraten over geloofsafval en kerkverlating. Maar kunnen we daardoor ook nog heel bewust en vol overtuiging meezingen over dat royale verbond dat God sloot? We hebben deze woorden zo vaak gezongen bij een doop, als vanzelfsprekend horen ze er bij. Maar goed dat er meer variatie in liederen is gekomen. We gaan er ook al van uit dat een aantal dopelingen geen belijdenis zal doen of na het doen van belijdenis alsnog afhaakt. Zo overtuigend zijn statistieken ook wel weer.

Gemeenschap der heiligen

Waar was je toen mijn kind verdween?


Kerkverlating, een eenzaam verdriet?

Door Ton de Graaf en Christien de Ruyter

Als een kind de kerk (en God?) verlaat, verlaat het niet zijn ouders. Dat lijkt een open deur, maar de gevolgen van kerkverlating voor ouders, familie, vrienden, partner, het gezinsleven en… de kerk wordt makkelijk onderschat.

 

Margreet en Willem hebben vijf kinderen, twee van hen hebben met de kerk gebroken. Margreet vertelt: ’Onze oudste zoon heeft lang geworsteld met zijn (on)geloof. Hij had veel vragen en twijfels. Hij voelde zich vaak onbegrepen. Soms kon hij ronduit geërgerd reageren: ’Die dominee doet net of hij altijd alles weet! Het is geloof, weet je, dat betekent dat je niet zeker kùnt weten hoe het allemaal zit!’
Wat hebben we veel gepraat, gehuild. We zijn boos geweest op elkaar, op de kerk, op God. Maar we hebben ook geleerd het over te geven, naar elkaar te luisteren. En mogen ontdekken dat we, ondanks alles, zielsveel van elkaar houden. Daar is wel een hele periode over heen gegaan…”


Schuldgevoelens

Vooral Margreet heeft met God geworsteld. Willem kon het eerder loslaten. Maar toen dochter Maria een relatie kreeg met een ongelovige vriend en daardoor ook de band met de kerk verbrak, brak er iets bij Margreet. Ze werd overspoeld door schuldgevoelens die ze niet kon delen. “Ik probeerde hier in een gesprek met wijkgenoten eerlijk in te zijn, maar kreeg te horen dat ik het inderdaad beter anders had kunnen doen. Hoezo, anders?! Had ik niet net als alle andere moeders altijd Elly en Rikkert opstaan, de kleuterbijbel stuk gelezen en mijn kinderen aan God opgedragen? Goed voorbeeld doet goed volgen. Is het andersom ook waar? Als mijn dochter niet volgt, deugt dan het voorbeeld niet?”

Als je aan den lijve het verdriet en onbegrip ondervindt als je kind de kerk verlaat, is het belangrijk om te ontdekken hoe je je pijn kunt leren delen en hoe je hulp en steun kunt vragen bij je broeders en zusters in de gemeente. Het komt er dan op aan dat je de pijn van jezelf leert te benoemen en het niet alleen over je kind te hebben. Daarbij moet je je kwetsbaar op durven
stellen.
Margreet probeerde dat door over haar eigen schuldgevoelens te spreken. Helaas reageerde haar omgeving daarop door haar schuldgevoelens te bevestigen en te benoemen als schuld. Maar er is een groot verschil tussen schuld en schuldgevoel. (Zie het artikel: ‘Loslaten en toch verbonden blijven’ van Corrie Blijdorp, aflevering 2). Schuld en schuldgevoel lijken in het geval van Margreet door elkaar gehaald te worden.

Ouderschap

Vaderschap is een deel van ouderschap. Ouders ben je samen, moeder èn vader. In Mattheus 5:16 lezen we 'Laat zo uw licht schijnen voor de mensen, opdat zij uw goede werken zien en uw Vader, die in de hemelen is, verheerlijken.' Ook door ouder-zijn kunnen we ons licht laten schijnen. Van hieruit bezien wordt het doel van ouderschap God verheerlijken door het gezin! Het is de motivatie om het goede te doen. In de Bijbel staan verschillende voorbeelden van ouders die hun ouderschap serieus genomen hebben. Job 1:4 -5 neemt de verantwoordelijkheid voor zijn kinderen. Aan de ene kant laat hij ze vrij om te feesten (ze zijn er oud genoeg voor...), maar daarbij neemt hij de verantwoordelijkheid om zijn kinderen bij elkaar te roepen na zo'n feest om ze te heiligen en te reinigen. Job hield er rekening mee dat ze zouden kunnen zondigen en dus ging hij voor hen op de bres staan.

Op de schoolpleinen zie je ze wel staan. Ouders die met volle agenda's in de hand een middagje proberen te plannen dat hun kinderen met elkaar kunnen spelen. Niet zelden duurt het minstens een week voor de eerste gelegenheid zich voordoet.

We hebben allemaal overvolle agenda's . Maar niet alleen wij als volwassenen; ook onze kinderen hebben het erg druk. Hun leventje is vaak helemaal ingepland: school, zwemles, sporten, gymmen, muziekles en ook nog een jeugdclub van de kerk. Er wordt ook wel gesproken van de zogenaamde ‘achterbankgeneratie': kinderen die op de achterbank van vaders of moeders auto van de ene activiteit naar de andere gereden worden.

 

Dit alles is niet zonder gevolgen. Kinderen krijgen steeds meer last van stress en dit leidt tot klachten van chronische oververmoeidheid. Kort geleden werd er een tweedaags congres georganiseerd over ‘kinderen en stress'. Het blijkt namelijk dat kinderziekenhuizen steeds meer worden geconfronteerd met kinderen die chronisch moe zijn. Die moeheid uit zich in de volgende symptomen: ernstige vermoeidheid die langer dan drie maanden duurt, gewrichtspijn, concentratiestoornissen en druk gedrag.


"Van mijn vader krijg ik elke dag te horen dat ik niets kan en dat ik nooit iets goeds in mijn leven zal kunnen bereiken. In zijn ogen ben ik niets waard".

Regelmatig nemen er kinderen contact op met Chris* die op de een of andere manier mishandeld worden. In dit artkel wordt ingegaan op wat kindermishandeling is, welke vormen er bestaan en wat je kunt doen wanneer je te maken krijgt met een kind dat mishandled wordt.